Enkele dagen geleden was Angelo Branduardi in De Roma te Antwerpen en wij waren er ook. Branduardi betekent voor ons een brok studentensentiment. Tijdens de lessen Italiaans binnen de opleiding Handelswetenschappen liet onze docent ons kennis maken met de betekenisvolle teksten van deze muzikale kunstenaar. Branduardis muziek is te omschrijven als poëtische troubadourmuziek. Je houdt er van of niet. Zijn stijl is eclectisch, zijn vioolspel virtuoos. Branduardi heeft de kaap van de zestig intussen overschreden en opvallend is dat zijn stijl doorheen alle jaren van een opvallende consistentie getuigt. Het is duidelijk dat deze man enkel muziek maakt rond thema's waar zijn hart naar uitgaat. Zijn leven weerspiegelt zich volledig in zijn nummers. Ik zie Branduardi meteen concerteren op een zomerfeest op een uitgestrekt Italiaans landgoed, in de stijl van de Umbrische periode van schrijfster Lisa Saint Aubin de Teran. (*) Vrouwen in lange elfenachtige jurken die dansen rond een houtvuur, terwijl Angelo ze begeleidt met zijn vioolspel... De visuele identiteit van Branduardi is door de jaren heen zeer congruent gebleven. De man is uiteraard a lucky one: Hij heeft al zijn haren nog, en dat is een understatement. De weelderige, ondertussen zilvergrijze, krullebos van Angelo past perfect bij het soort muziek dat hij neerzet. Ook zijn kledingstijl weet hij fijnzinnig te tunen: een uitgesproken creatief stijlbeeld dat de poëtische shwung van zijn songs katalyseert. Luister en geniet...of niet. * Een huis in Italië - Lisa Saint Aubin de Teran
|







